porno izle porno izle porno izle porno izle
Bugun...



SAYGI ve HÜRMETLE...


facebook-paylas
Güncelleme: 19-10-2020 00:08:18 Tarih: 18-10-2020 23:40

SAYGI ve HÜRMETLE...

 

 

Kalem benim kal’em.

 

Direniş, varoluşun deneyidir.

 

İçe bakış dehşetli hazinedir.

 

Dilimin döndüğü kadar sustum!

 

Çocukluğum sınırsız bir ülkedir.

 

Bize lazım olan soylu bir öfkedir.

 

Sükût; Dünyanın en uzun cümlesi.

 

Her şey olabilir: İnsan: Yitirmişse.

 

Biz, yitire yitire kazandık kendimizi.

 

Boynumuz ağrıdı batıya bakmaktan.

 

İnsan kendini de pusuda beklemeli.

 

Yazı: Doruk noktasına ulaşmış aşktır.

 

İnsan, seni savunuyorum sana karşı!

 

Kudüs’süz ve İstanbul’suz Aşk yoktur.

 

Ruhumuzun özünden yola çıkmalıyız.

 

Kim bıraktı uçurumu bu kadar yanıma?

 

İnsan aşık olmadan kendini tanıyamaz.

 

Gökyüzü, dörtbaşı bayındır bir ülkedir.

 

Eşya egemen insana: bize kim ağlayacak?

 

Ancak eylemin içinde kurulabilir düşünce birliği.

 

Ağlamak, anlamak anlamına geliyor benim için.

 

Kuşkusuz, en etkili ve evrensel silah, kelimedir.

 

Bir cümleyi bıraktım; yetkinleşsin haberim olur.

 

Hayat; hem yürünülen yoldur, hem taşınan dağ.

 

Susmak da konuşmak kadar önemli oluyor bazen.

 

Birbirimize tutundukça bıçakların ağzı kapanacak.

 

Gül nevileri de dahil kirlenmeyen çiçek mi kaldı ki!

 

İnsan, kendi sesini, daima başkalarından önce işitir.

 

İnsanın damarlarında sağlam cümleler dolaşmalıdır.

 

Hiç yazılmamış uzun bir destandır annelerin yüzleri.

 

Yalnızlıkta kendi cümlesi bile eşlik edebiliyor insana.

 

Çürüme başlamaya görsün insanda, akıp gidiyor hiçliğe.

 

Hiç alışamadım gülmeye, hüzün vicdanıma daha uygun.

 

Benim siyasetim inancımdır, benim inancım siyasetimdir.

 

Kutsal inadı olanlar gerekli. Bir kalbi daha olanlar gerekli.

 

Çağ ancak, bilinçle sorumluluk yüklenenlerin yüzüne güler.

 

Nergis sızısı bir yağmur idim ben, insan kalıbına döküldüm.

 

Tartışma hiç kimseyle. Sadece düşün. Düşündür başkalarını.

 

İnsan, vicdanıyla sürekli hesaplaşıyorsa, genç kalır, tığ gibi.

 

Yabancılaşma ve uygarlığından kopan bir ulusun alınyazısıdır.

 

Hüzün; hissedilmesi kolay olmayan, çok narin, ince bir sestir.

 

Gerçek İman: Dönüştürücüdür: Tüm yeryüzünü; Hakka doğru.

 

İzin verirseniz şuracıkta, kendi kendime düş görmek istiyorum.

 

Ölüm korkusunu, ancak ölüm ötesi hayata inanarak yenebiliriz.

 

Çileyi çeken yazıyı yazandır. Bin çile de bin çeşit yazı demektir.

 

Susuzluktan çatlamış toprak nasılsa, İstanbul’un yüreği de öyle!

 

Yönelişlerin en ayrıcalıklısı, insanın kendi vicdanına doğru olandır.

 

Suskunluğu, tırnaklarımın altında bir tahta kıymığı gibi taşıyorum.

 

Martılar karanfil dökerken sulara,  Hiç böyle İstanbul olamadı kimse.

 

Bildiğim her şeyden sorumlu olmazsam, nasıl hak ederim yaşamayı?

 

Eğilip kalbimi dinlemek istiyorum ya, bazen, öylesine uzağındayım ki!

 

İnsanı kalbinden tutamadınız mı, görün; nasıl kayıp gidecek elinizden.

 

Aslında konuştuğumuz filan da yok, düpedüz açık açık, çığlık çığlığayız.

 

Her cümlenin vebali ağırdır. Kapsama alanına tüm insanlık girmektedir.

 

Okumadığın gün, karanlıktasın ve bu karanlıkta hiçbir şey meşru değildir.

 

Çok vefalı bir dostun elini tutarcasına sağ elimi sol elimin üstüne getirdim.

 

Hiç kimse kahır yaşamak için aşık olmaz: “Kahrın da hoş” diyebilmektir aşk.

 

Sultanahmed Camii diyor ki Süleymaniye Camiine : Başımızı alıp gidelim mi?

 

Anlamak fiilinden meşaleler yapılmalı : Yeryüzünde birbirimizi görebilmek için.

 

Süpürülmekten korktukları için her süpürgenin sapına yapışanları iyi ayırt etmeli.

 

İnsanın, kendi kendi olabileceği sessiz bir mekan, meğerse ne kadar önemliymiş!

 

Çanta açılır, kitap çıkarılır. İşte: okurken kalbimle şakır şakır konuşuyorumdur da.

 

Yürüyecek miyim? Karar. Adımların tadını bir aldı mı, hiç bırakası gelmiyor insanın.

 

Yazı, daima bıçak sırtına yazılır; durursanız, bilirsiniz ki, bıçak etinize saplanacaktır.

 

Kolay mı dostum, yürümek! Tırmanılması gereken yalıyarlara yalılardan geçilmiyor ki.

 

Bazen başımı ayrı mı taşısam, diye düşündüğüm oluyor;çünkü, aşırı gürültüyle dolu içi.

 

İnsanın en çok kalbi temiz olmalıdır. Ne emek, ne ekmek; Önce kalbimiz bozuluyor çünkü.

 

Daima, terazinin ibresi vicdandır. Artık, vicdan dışında hiçbir şey namusluluğu açıklayamaz.

 

Çağın deli gömleğini görüyoruz: Kentin, kendi kendine yabancılaşarak şişen-sarkan cüssesi.

 

Mütemadiyen, vicdanında, kendi kendini sorgulamayan, hiçliğe doğru hızla kayıyor demektir.

 

Pası silinir gözümüzün: upuzun bir fetihtir aslında hayat; kendi özümüzü daha bir kavradıkça.

 

Öldünüz. Birbirinizi öldürüyorsunuz. Öldürüldüler. Öldük. Gömülme törenlerimize hemen başlanabilir.

 

Her ânı o ânda yaşamalıyız ki, seçimimizi sağlıklı yapabilelim: her ânında seçimle karşı karşıya insan.

 

Sözümüz eksik, hayatlarımız yarım, kalbimiz sallanıyor, içimizde direnmeye hazır hayatlar ver bize Rabbim!

 

Eminönü’ne doğru; gözlerime İstanbul dola dola; insanın encamı yürüyor iki yanımda: hangisindeyim ben?

 

Kuşkusuz bir ‘giz’dir içdünyası insanın: öyle olmasa, insan, şimdiye değin dayanabilir miydi ağırlığına yeryüzünün?

 

İnsanın özü artık yok. Tüm çılgınlıklar bundan kaynaklanıyor olmalı. Çağın kanseri, bu ‘insan özü’nden yoksunluk.

 

Sorumlusunuz, bütün yaptıklarınızdan, olanlardan ülkenizde ve ülkeniz olmayan yerlerde, ilginiz ve bilginiz oranında.

 

Özellikle umut, konuştukça büyür, aşar sizi, kentinizi de, ülkenizi de aşar: yeryüzüne bir elektrik akımı gibi geçer umut.

 

Sen hiç martı yüreğinin çarpıntısını duydun mu? O, bir mücadeleci yüreği gibi, dik dik atar.. Kıyıya inince besmeleyi unutma!

 

Yeryüzünde dostluğun, arkadaşlığın, bir amaca doğru yürüme yoldaşlığının devinimli, aydınlık, üretken bir simgesi gibiydi.

 

Ne söylüyorum ben? Eğriyse düzeltilmeli, kirliyse arındırılmalı, kanlıysa kazına kazına temiz yeri ortaya çıkarılmalı demiyor muyum?

 

Gerçek değil düzme bir dünyaydı, okuduğum bütün okullarda, önüme konulan. Hayal gücümü harekete geçirmesem yıkılmıştım.

 

İnsanın, içinden kurduğu cümlelerin ağırlığını, omuzlarında hissettiği vakitleri iyi yaşaması gerekiyor. İçimiz: büyük şansımızdır çünkü.

 

Çağın boğuntusu, insanın salt maddesel düzlemlerde yığınlaştırılmışlığında toplanıyor: Eşyalaştırılan insanın çağa yansıyan acıklılığı.

 

Bağımsızlığa dışsal davranışlarla değil içsel bileşimlerle ulaşılabilinir ancak kurtarmamız gereken ilk yurt içimiz iç dünyamız kimliğimiz.

 

Bir ülke, utanma duygusunu yitirmişlerle dolunca, sürgünler ülkesi olur. Utanma duygusunu yitiren, kendi kendisini yitirmiş bir sürgündür.

 

Çoğu zaman, susmak, konuşmaktan daha kıymetlidir, hayırlıdır. Söz bitebilir, fakat sükût hiç bitmez. Çünkü o, dünyanın en uzun cümlesidir.

 

Bir ulus, kendi uygarlık değerlerinden kopuk bir düzeyde bulunuyorsa, o ulus için ne ekonomik, ne de siyasal bir bağımsızlık söz konusu olabilir.

 

Doğrudur, aşınma acıdır. Aşınan ayak topa vuramaz. Aşınan beyin devrim yapamaz.Aşınan aşık şık bir görüntü vermez. Aşınan kumaştan güzel bir elbise dikilebilir mi?

 

Yasa batmış Kudüs bu! Elinizi uzatınız; zincirleri mi kıracaksınız? Yurtsuz kalan Filistinlilerin direniş ateşinin çıngıları göklere saçılır ve İstanbul gecelerinde toplarsınız bunları.

 

Nuri PAKDİL

 

Hürmetle...

 







Etiketler :

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER GÜNDEM Haberleri

YUKARI YUKARI